poniedziałek, 19 października 2015

Heaven And Earth Deisgns

Już dawno zauroczyły mnie wzory proponowane przez firmę Heaven and Earth Designs (HAED). Kiedy więc moja chrześnica zaprosiła mnie na swoją Komunię Świętą, która odbyła się w 2014 r. wybrałam dla niej Anioła :) W dniu "imprezy" szłam z oprawionym obrazem z duszą na ramieniu, ponieważ nie byłam pewna, czy się spodoba. Kiedy Emilka zobaczyła swój prezent wszystkie wątpliwości zniknęły :) Od razu chciała, żeby jej tato powiesił Anioła w jej pokoju. Na szczęście trzeba już było wychodzić do kościoła, bo doszłoby chyba do "rękoczynów" ;) Po Komunii i długich debatach stanęło na tym, że Anioł zawisł w salonie, ponieważ - cytując moją chrześnicę - "w moim pokoju nikt nie będzie go widział, a do salonu wchodzą wszyscy" :) I jak tu nie kochać takiego szkraba! :D A tak wyglądał omawiany obraz :)

Potem zabrałam się za wzór obrazu autorstwa Sandry Kuck "Little girls", czyli "Małe dziewczynki" albo, jak to nazwali w Needle&Art "Pianistki". To właśnie w tym sklepie zakupiłam wzór :)

Zaczęłam w marcu 2014 r. Początki były trudne. Straszna pikseloza (dla nie krzyżykujących: co krzyżyk to inny kolor) ale nie poddawałam się. Tak wyglądało pierwsze 9 z 72 stron w kwietniu tego samego roku:
Na "pamiątkę" zrobiłam również zdjęcie porównawcze wielkości krzyżyków :)

Wakacje wykorzystałam do pracy nad dziewczynkami, więc w sierpniu miałam już kolejny rządek :)

Potem szło już trochę wolniej... W grudniu utknęłam na takim etapie....

.......ponieważ pracowałam najpierw nad metryczką....

..... a później przez kolejne trzy miesiące nad damą:

W kwietniu 2015 r. nareszcie wróciłam do Dziewczynek i w czerwcu miałam już 27 ukończonych stron wzoru.

Dołączyłam również do bloga Our Friends' HAED SAL i pokazuję tam postępy w pracy nad Pianistkami.

Z racji mniejszej ilości czasu w wakacje i coraz większej pikselozy na chwilę obecną mogę się pochwalić tylko tym, że przybyły tylko 4 kolejne strony wzoru i po drobnych obliczeniach okazało się, że postawiłam już 155 795 dziewczynkowych krzyżyków, a to stanowi około 37% całości. W mniej więcej 15 miesięcy. Nie wiem czy to dużo, czy mało ponieważ bywają takie dni, że nawet nie patrzę na krzyżyki. Ale przecież nigdzie mi się nie spieszy :D

Mam nadzieję, że Was nie znudził ten przydługi post :) Już w czwartek spotykamy się w Ustroniu na Zjeździe Zakręconych, a na mnie jeszcze jutro i pojutrze czeka w pracy kontrola wizytatora z naszego kuratorium..... Ech.... Chyba przeżyjemy....

czwartek, 27 sierpnia 2015

Wesele, ech wesele czyli post dla ludzi o mocnych nerwach...

Kiedy otrzymujemy zaproszenie na wesele w rodzinie powinny się z nim wiązać głównie pozytywne wrażenia i wspomnienia. Jednak w przypadku tego szczególnego dnia, na który dostałam zaproszenie w maju, jest całkiem inaczej. Dochodzę do wniosku, że chyba ciąży nad nami jakieś fatum. Ostrzegam, że po przeczytaniu tego posta możecie skończyć podobnie jak ja - z nerwicą i rozstrojem żołądka. Jeśli tego nie chcecie, zakończcie czytanie na wysokości obrazka - pamiątki, którą przygotowałam dla Młodych.
Wszystko zaczęło się całkiem niewinnie... W maju przyjechała do nas kuzynka z synem i jego narzeczoną, żeby zaprosić nas na wesele w sierpniu. Mieszkamy w okolicy Wrocławia, wesele w Chrzanowie - damy radę, dojedziemy autostradą A4. Dwie godzinki i jesteśmy na miejscu. Przetestowaliśmy tę trasę na początku lipca jadąc na pogrzeb dziadka Pana Młodego (mojego wujka). Obiecałam Młodym coś na pamiątkę tego wyjątkowego dnia i przygotowałam obrazek firmy SODA, który już kiedyś wpadł mi w oko.
Teraz zalecam przyjęcie czegoś na uspokojenie. Czytacie dalej na własną odpowiedzialność (żeby nie było, że nie ostrzegałam).
Jakiś tydzień przed weselem młodszy brat mojej mamy wraz z żoną miał wypadek. Stali na światłach za kilkoma samochodami i uderzył w nich tir. Gdyby jechali jakimś mniejszym autem - zginęliby na miejscu. Na szczęście impet uderzenia przyjęła maska i bagażnik, i im poza drobnymi obrażeniami, nic się nie stało. Auto - do kasacji.
W sobotę - wesele. Wyjechaliśmy z domu po 9 rano. Spokojnie dojechaliśmy na miejsce, zameldowaliśmy się w hotelu, przygotowaliśmy się i ruszyliśmy na wyprowadzanie Młodego z domu. Tam dowiedzieliśmy się, że przyszły szwagier Młodego miał rano stłuczkę i został bez samochodu. Kierowca Pary Młodej spóźnił się, ponieważ miał stłuczkę swoim prywatnym autem w drodze po odbiór auta Młodych.
Razem z pozostałymi gośćmi wsiedliśmy do autokaru i pojechaliśmy po Pannę Młodą. Pod jej domem kierowca autokaru prawie mnie zmiażdżył, próbując na mnie zamknąć boczne drzwi. Podejrzewam, że był to przypadek, ale spróbujcie uciec przed zamykającymi się drzwiami stojąc jedną nogą na schodku, a jedną na chodniku w 10 cm szpilkach. Jakoś mi się udało. Skończyło się na strachu.
Pojechaliśmy do kościoła. Na tę część imprezy spóźniło się dwóch braci - moich kuzynów, ponieważ starszy jeździł ze swoją mamą po sklepach, żeby kupić buty. Torba z tymi przygotowanymi na tę okoliczność została 200 km dalej - w domu. Tymczasem młodszy utknął w korku pod Katowicami, gdzie auto osobowe wpiło się pod tira. Obydwaj zdążyli na składanie przysięgi.
Co może się wydarzyć na sali, już na samym weselu? Już w butach na płaskim obcasie balowałam z rodzinką. W pewnym momencie - ok. 21 (młoda godzina ;)) podczas tańca poczułam jak lewa stopa "złożyła mi się" do łydki. Stwierdziłam, że to nic poważnego, posiedzę do końca tego bloku piosenek i będę bawić się dalej. Okazało się jednak, że nie mogę wyjąć stopy z buta, tak mi spuchła. Do godziny drugiej straszyłam wszystkich zapachem octu z okładu, który miałam na nodze. Wróciliśmy do hotelu i stwierdziliśmy, że teraz może być już tylko lepiej. Nawet nie spodziewaliśmy się, jak bardzo się mylimy.
W niedzielę późnym popołudniem syn mojej kolejnej kuzynki musiał wracać do Wrocławia. Zabrał ze sobą swoją babcię i narzeczoną. Trochę słabo się czuł, ale wypił coś w rodzaju Red Bulla i stwierdził, że będzie ok. Dojechali prawie do Gliwic, kiedy zasłabł i karetka zabrała go do szpitala w Gliwicach. Dziewczyny zostały na pasie awaryjnych z samochodem, a żadna z nich nie ma prawa jazdy.... To co działo się później to istne pandemonium.... Nikt z nas nie mógł prowadzić, ponieważ przy okazji poprawin już zdążyliśmy co nieco wypić. A przynajmniej ci z nas, którzy mogą prowadzić.... I co teraz??? Przez głowy przelatywało nam tysiące myśli, a czas uciekał. Na wysokości zadania stanęła w tym przypadku gliwicka Policja, która przestawiła samochód na najbliższy parking, a dziewczynom załatwiła taksówkę, żeby dojechały do szpitala. Tam dowiedziały się, że ich kierowca dostanie dwie kroplówki z elektrolitami na wzmocnienie i wypuszczą go. Dzięki pewnym cudownym ludziom, którzy nie odmówili nam pomocy, udało się załatwić nocleg, a w poniedziałek rano transport do ich samochodu, żeby mogli wrócić do domu. Dojechali.
W Chrzanowie - w poniedziałek - zostało nas tyle, że akurat zmieściliśmy się w trzech samochodach. Naszym i dwóch braci - kuzynów. My jechaliśmy sami, a bracia postanowili jechać razem, ponieważ jednemu z nich zdarzało się, że gasł samochód. Podejrzewali problem z czujnikiem. My dojechaliśmy prawie do Opola, kiedy postanowiliśmy zatrzymać się na parkingu. Zadzwoniliśmy do pozostałych i dowiedzieliśmy się, że utknęli w Chrzanowie, bo auto znów odmówiło posłuszeństwa i czekali na część i znajomego mechanika z Oświęcimia. Ruszyliśmy w dalszą drogę. Przed naszym zjazdem z autostrady - na Brzeg i Nysę - utknęliśmy w korku między ciężarówkami. Czuliśmy się już trochę rozluźnieni, już prawie w domu, kiedy................ TRACHHHHH....................... Rozerwało nam chłodnicę.............. Szczęśliwie zjechaliśmy na pas awaryjny, i ostatnie 500 metrów do zjazdu, a potem do bramek tato i brat pchali auto, którym kierowała mama, a ja wraz z koleżanką brata maszerowałyśmy rowami, bo bałyśmy się iść pasem awaryjnym. Mina pani na bramkach - bezcenna ;) Stanęliśmy na stacji benzynowej, gdzie po na - dziewczyny - przyjechał kolega brata, a kolega mojego taty razem z nim i bratem doholowali nasz samochód pod dom.
Mało??? Bracia - kuzyni wymienili zepsutą część i ruszyli w drogę. Na autostradzie, między Gliwicami i Wrocławiem, auto znów odmówiło posłuszeństwa i nie dało się namówić do dalszej podróży. 10 osób siedziało w rowach przy autostradzie i czekało na lawetę. Laweta miała dojechać w ciągu 40 minut, ale po drodze jeszcze dwa wypadki i korki..... Ech..... Wyjechali z Chrzanowa wczesnym popołudniem, a do domu dotarli przed północą..............
Jeśli wytrzymaliście do tego momentu, gratuluję mocnych nerwów. Podejrzewam, że my sami za jakiś czas będziemy się z tego wszystkiego śmiać, ale na razie daleko nam do tego.
Tymczasem dziś byłam u lekarza z wynikami badać, które zrobiłam przed weselem. I dostałam skierowanie na kolejne celem potwierdzenia lub wykluczenia cukrzycy.
Osiwieję........................ Na szczęście są jeszcze farby do włosów... ;)

piątek, 8 maja 2015

Postanowienia noworoczne...?

Ech... Moim postanowieniem noworocznym było częstsze "odwiedzanie" swojego własnego bloga. I jak to z postanowieniami bywa...? No cóż.... Okazuje się, że mamy już maj, a ja nie pokazywałam się tutaj ponad rok. Przez ten czas działo się wiele rzeczy. Tych dobrych, ale i również złych. Jeśli chodzi o robótki to nie próżnowałam, nawet spróbowałam kilku nowych technik :) Teraz pewnie będę Was zanudzać postami odrobinę archiwalnymi ponieważ przydałoby się nadrobić trochę zaległości ;)
W zeszłym roku, na przełomie lipca i sierpnia spróbowałam haftu na podstawie przerobionego zdjęcia. Poproszono mnie o metryczkę na bazie foteczki dzieciątka.
Oryginał wygląda tak:

Tak wyglądał wyszyty:

Później otrzymałam jeszcze jedno zdjęcie od koleżanki z prośbą o wyszycie go do końca kwietnia 2015 r. Miał być prezentem dla znajomej mojej koleżanki.
Oryginał:
Wyrobiłam się w terminie i dama prezentuje się tak:

czwartek, 27 lutego 2014

Nie udało się.....


"Nie ma mnie już z Wami, zapamiętajcie mnie takim, jakim byłem.

Dziękuję Wszystkim."


Mariusz odszedł dzisiaj w nocy.... Zawsze będzie w naszych sercach....

piątek, 7 lutego 2014

Ja znów po prośbie.....

Rok temu, walcząc o zdrowie maleńkiej Julki, uwierzyłam, że są wśród nas cudowni ludzie. Teraz liczę na powtórkę z rozrywki. :) Mój kolega toczy nierówną walkę z czerniakiem. Nie będę się rozpisywać ponieważ najlepiej pisze o tym sam Mariusz. Razem z pewnym fantastycznym Aniołem - Agnieszką prowadzimy na Facebooku wydarzenie Sercem w raka Trwają tam licytacje przedmiotów - rękodzieła przekazanego nam przez inne dobre Anioły.

Pomożecie????? :)

sobota, 18 stycznia 2014

Historia kotem się toczy :)

Kiedy za oknami najczęściej można zobaczyć takie widoki:
to ogromną frajdę może nam sprawić spacer, ale dla mnie równie przyjemne jest czytanie książek. I choć do tej pory sięgałam najczęściej po te napisane przez zagranicznych autorów, ostatnio z wielką radością przekonuję się, że również polscy twórcy potrafią sprawić, że przepadam z kretesem :) I po pierwszej stronie muszę, po prostu MUSZĘ! :) przeczytać kolejną i kolejną, i jeszcze jedną i jeszcze..... I co? To już koniec? Niemożliwe! Dopiero zaczęłam czytać! :D
Tak właśnie, dotychczas miałam z książkami m. in. Nory Robers, Tess Gerritsen czy Dana Browna. Wszystko zmieniło się kiedy sięgnęłam po "Poziomki" i kolejne tytuły Katarzyny Michalak. I już nie było dla mnie ratunku :) Teraz niecierpliwie oczekuję każdego kolejnego tytułu :) Tak było ostatnio z:
Z półeczki uśmiecha się do mnie jeszcze:
Pochłonęły mnie również "Szczęścia" Anny Ficner-Ogonowskiej, a także seria książek wydawnictwa Nasza Księgarnia pod wspólną nazwą "Babie lato" :)

Wszystkie te pozycje razem i każda z osobna są sprawcami kradzieży czasu, łez wzruszeń i doprowadzania do zawału współtowarzyszy w środkach komunikacji miejskiej i poczekalni w szpitalu i przychodni nagłymi wybuchami śmiechu :)

A kiedy przed Świętami Bożego Narodzenia zobaczyłam tę okładkę:
po prostu MUSIAŁAM ją kupić :)

Ada Gawron nigdy nie marzyła o życiu w małej mieścinie, na dodatek pod jednym dachem z teściową.
Byłą teściową.
A jednak rok spędzony w Kasztelowie zmieni w jej życiu dosłownie wszystko...

Naciskana przez córki-bliźniaczki Ada zobowiązuje się zająć przez rok – i ani dnia dłużej! – ich babcią Janiną, z którą nigdy nie miała dobrych relacji. Życie na prowincji, na pozór spokojne i monotonne, nie będzie dla Ady wyłącznie sielanką, bo choć wypadek osłabił nieco żywotność staruszki, nie przytępił jej ostrego języka. Dodatkowo po Kasztelowie grasuje złoczyńca. Czy jest nim odludek spod lasu, którego dom Ada widzi z okna poddasza? Z intrygującym mężczyzną zetknie się za sprawą kota, mającego niemały udział w tej historii.

Powoli Ada odnajduje swoje miejsce w Kasztelowie, poznając coraz to nowych ludzi i zmieniając swoje nastawienie do życia z dala od wielkiego miasta. Czy tu, w miasteczku, gdzie czas w cieniu starego zamku płynie inaczej, odnajdzie wreszcie dawno zagubione szczęście? I jaką rolę w tych poszukiwaniach odegra tajemniczy kot? (źródło: Lubimyczytac.pl)

Czytanie tej "Historii.." było fantastycznym doświadczeniem. Poznając poszczególne postacie przedstawiane na jej kartach przez autorkę Renatę L. Górską odnosiłam wrażenie, że doskonale je znam. Że spotkałam je już na ścieżkach swojego życia. I jak to w życiu właśnie wciąż i wciąż przekonujemy się, że nic nie jest takie na jakie wygląda. Że każdy, nawet wydawałoby się najlepiej poznany człowiek,może nas czymś zaskoczyć. Sądzę jednak, że najlepiej podsumował to właśnie kot:

„Z reguły koty nie mieszają się do spraw ludzi, ale bacznie śledzą ich losy. I dziwią się człowiekowi. Zdaje mu się, że rządzi światem i panuje nad całym stworzeniem. Puszcza w ruch machinę zdarzeń, nie bacząc na tego następstwa. Mieni się mądrym. Chce więcej i więcej. Nie dostrzega jedynie, że zatraca się w tym wszystkim. Dobrowolnie więzi. Dopóki jednakże ma przykład kociej wolności, to jeszcze nie wszystko stracone. Kto ma oczy, ten dojrzy ją u nich i może również jej zapragnie. Niekiedy nawet na krótko zmieni porządek rzeczy. Potem znowu zapomni, że jest wolną istotą. I tak bez ustanku, w koło i w koło. Jak się powiada, historia kotem się toczy. Cóż ludzie zrobiliby bez nas?!”

Polecam gorąco!!! :)

sobota, 14 grudnia 2013

Spóźniony post październikowy

I to bardzo spóźniony.... ale ostatnio tyle się działo, że nawet nie wiem kiedy minął mi październik, a później listopad.... W pracy - inwentaryzacja biblioteki, zdrowotnie - dałam się pokroić i pozszywać, ale na szczęście okazało się, że to tylko włókniak. Choć muszę się przyznać,że te kilka tygodni oczekiwania na wynik było dla mnie męczące. Na szczęście wszystko się dobrze skończyło :) Pod koniec października bawiliśmy się fantastycznie na weselu kuzyna :) Ale i tak chyba najlepiej było na zjeździe w Ustroniu :)
Taki baner witał nas przy wejściu do Tulipana :) W tym roku mieszkałyśmy - ja, moja mama i ciocia - w Magnolii. Do Ustronia jechałyśmy w piątek w deszczu, wieczorem trochę się przetarło. W sobotę i niedzielę było słonecznie choć trochę wietrznie. Rano budziły nas takie widoki:
W obu ośrodkach, w których odbywał się zjazd została również zorganizowana wystawa naszych prac. Były tam nie tylko obrazy krzyżykowe (w tym również moja Wiktoriańska Dama ;))
W osobnych gablotach można było zobaczyć przepiękną biżuterię zrobioną z tysięcy maleńkich koralików. Największe wrażenie zrobiły na mnie dwa naszyjniki: sutaszowy, a także koralikowy z przepięknym irysem autorstwa Weraph
Wujek Przyroda i Ciocia Mery pokazali prawdziwe cuda :)
Również na stoiskach naszych Sponsorów można było zobaczyć zachwycające rzeczy:
- na stoisku DMC królowało zpagetti ;)
- Needle&Art - tu zauroczyły mnie scrapowe prace :)
- na stoisku Osikowej Doliny zachwycił nas stroik, który niestety nie był na sprzedaż... :(
Obowiązkowym punktem każdego zjazdu są oczywiście warsztaty. W tym roku zdecydowałam się na dwa "pojedynki" ;)
ze zpagetti - co skończyło się wykonaniem przeze mnie torebki :)
na koralikowych zajęciach z Weroniką-Weraph wyplotłam sobie kolczyki z kryształami Swarovski:
A w niedzielę trafiłam na "pokaz" scrapbookingu, podczas którego bawiłyśmy się tworząc z dostępnych materiałów karteczki :)
(moje dwie to te z napisem Love oraz 100% fun)
Tymczasem moja mama i ciocia "kręciły i plotły" na warsztatach z Wujaszkiem Przyrodą z papierowej wikliny :) Skończyło się tym, że teraz obie nie mogą przestać kręcić :D :D :D

A teraz wszystkie nie możemy się już doczekać kolejnego Zjazdu :D :D

Ps.
Może to zboczenie zawodowe, ale kiedy przy drzwiach do jadalni w Magnolii zobaczyłam ten przepiękny fortepian - nie mogłam mu się oprzeć! :D :D Jest mi tylko ogromnie smutno, ponieważ on tam tylko stoi i niszczeje. Wygląda na to, że jest traktowany troszkę, jak taki zbędny "mebel", z którym nie za bardzo wiadomo co zrobić.....