poniedziałek, 1 czerwca 2020

poniedziałek, 4 maja 2020

UFOK-owy rok - kwiecień 2020

Zawzięłam się na mojego Goldenkowego kolosa i w kwietniu znów trochę przybyło :)









I jeszcze "plan ogólny" ;)





Oraz rzut oka na wykonanie schematu:
Całość to 190 stron A4 wzoru. Zaznaczone na szaro - już wyszyte. A ta błękitna - na niej zakończyłam wyszywanie w kwietniu. Maj rozpoczynam od strony 140 ;)
Każda z części wzoru składa się z całej masy pojedynczych krzyżyków, czyli tzw. pikseli.
Jako dowód - spójrzcie proszę na zbliżenie prawego górnego rogu strony 139. Po jej wyszyciu pojawił się w tym roku uroczy ludek :D :D :D




sobota, 11 kwietnia 2020

UFOK-owy rok - marzec 2020

Zdjęcia powstały pod koniec marca, a ja za ten post coś się nie mogłam zabrać... Nie wiem, czy tak na mnie wpływa ta ciągnąca się społeczna kwarantanna, czy ogólne rozleniwienie z nią związane...
Kiedy jednak wczoraj skończyłam kolejną część mojego kolosa pomyślałam, że dobrze byłoby pokazać dwie wcześniejsze, zrobione w marcu.
Wtedy miałam gotowe 41 stron ze 190 kartek wzoru.











poniedziałek, 2 marca 2020

UFOK-owy rok - luty 2020

W lutym udało mi się trochę popracować nad moim kolosem. Miałam trochę więcej czasu, ze względu na ferie. I teraz mogę pokazać kolejne postępy :)









Zdjęcia robione wieczorem, 28 lutego, tuż przed przewinięciem materiału. Mam już zrobione 20 stron wzoru ze 190 :D Czyli te, które zaznaczyłam na szaro. Ta błękitna, to część nad którą właśnie zaczęłam pracować :)


sobota, 1 lutego 2020

UFOK-owy rok - styczeń 2020

Końcówka miesiąca była dość intensywna, więc dopiero dziś mogę UFOKowo podsumować styczeń.

Pracowałam nad moim kolosem i co nieco mu przybyło :D

Pod koniec zeszłego roku prezentował się tak:






W styczniu trochę nad nim posiedziałam więc mogę pokazać kolejne osłony:



A dziś wygląda tak:




wtorek, 21 stycznia 2020

Dawno mnie tu nie było......

Dopiero dziś zorientowałam się, że na blogu nie było mnie już kilka ;) ;) ładnych lat.....
Przez ten czas nie próżnowałam, bo powstało kilka krzyżykowych prac. postaram się je pokazać w następnych postach. :)

Wciąż pracuję również nad moim UFOK-owym kolosem, który przeleżał w szafie od 2013 r. do sierpnia 2018 r. Od stycznia do lipca 2019 r. znów trafił do szafy ale szczęśliwie już wrócił na krosno i tym razem mam w planie popracować nad nim trochę dłużej :) Jest to wzór Golden Kite - Landscape 2125 (large). Składa się ze 190 stron A4 wzoru.

Po zakończeniu (dla przypomnienia ;) ) powinien prezentować się tak:






W czerwcu 2013 r., kiedy po raz pierwszy trafił do szafy, już troszkę było widać :)




Wtedy jeszcze wyszywałam go w ręce. Dopiero 11 listopada 2013 mój tato nieco zmodyfikował kosno, które wcześniej było za małe na takie kolosy. Dlatego po kilkuletniej przerwie, kiedy znów do niego wróciłam wylądował na krośnie i znów nieco mu przybyło :D :D





Tak było w listopadzie 2018 r. Potem miałam od niego przymusową przerwę - pracowałam nad innymi hafcikami zamówionymi przez moją kuzynkę. Wrócił na krosno w lipcu 2019 i powoli znów rośnie.

Ponieważ to typowy UFOK i dziś właśnie trafiłam na wpis na blogu Krzyżykowe szaleństwo dotyczący UFOK-owego roku, chciałabym przyłączyć się do tej zabawy. Co prawda termin zapisów minął 7 stycznia, ale może jeszcze się uda... :)









poniedziałek, 19 października 2015

Heaven And Earth Deisgns

Już dawno zauroczyły mnie wzory proponowane przez firmę Heaven and Earth Designs (HAED). Kiedy więc moja chrześnica zaprosiła mnie na swoją Komunię Świętą, która odbyła się w 2014 r. wybrałam dla niej Anioła :) W dniu "imprezy" szłam z oprawionym obrazem z duszą na ramieniu, ponieważ nie byłam pewna, czy się spodoba. Kiedy Emilka zobaczyła swój prezent wszystkie wątpliwości zniknęły :) Od razu chciała, żeby jej tato powiesił Anioła w jej pokoju. Na szczęście trzeba już było wychodzić do kościoła, bo doszłoby chyba do "rękoczynów" ;) Po Komunii i długich debatach stanęło na tym, że Anioł zawisł w salonie, ponieważ - cytując moją chrześnicę - "w moim pokoju nikt nie będzie go widział, a do salonu wchodzą wszyscy" :) I jak tu nie kochać takiego szkraba! :D A tak wyglądał omawiany obraz :)

Potem zabrałam się za wzór obrazu autorstwa Sandry Kuck "Little girls", czyli "Małe dziewczynki" albo, jak to nazwali w Needle&Art "Pianistki". To właśnie w tym sklepie zakupiłam wzór :)

Zaczęłam w marcu 2014 r. Początki były trudne. Straszna pikseloza (dla nie krzyżykujących: co krzyżyk to inny kolor) ale nie poddawałam się. Tak wyglądało pierwsze 9 z 72 stron w kwietniu tego samego roku:
Na "pamiątkę" zrobiłam również zdjęcie porównawcze wielkości krzyżyków :)

Wakacje wykorzystałam do pracy nad dziewczynkami, więc w sierpniu miałam już kolejny rządek :)

Potem szło już trochę wolniej... W grudniu utknęłam na takim etapie....

.......ponieważ pracowałam najpierw nad metryczką....

..... a później przez kolejne trzy miesiące nad damą:

W kwietniu 2015 r. nareszcie wróciłam do Dziewczynek i w czerwcu miałam już 27 ukończonych stron wzoru.

Dołączyłam również do bloga Our Friends' HAED SAL i pokazuję tam postępy w pracy nad Pianistkami.

Z racji mniejszej ilości czasu w wakacje i coraz większej pikselozy na chwilę obecną mogę się pochwalić tylko tym, że przybyły tylko 4 kolejne strony wzoru i po drobnych obliczeniach okazało się, że postawiłam już 155 795 dziewczynkowych krzyżyków, a to stanowi około 37% całości. W mniej więcej 15 miesięcy. Nie wiem czy to dużo, czy mało ponieważ bywają takie dni, że nawet nie patrzę na krzyżyki. Ale przecież nigdzie mi się nie spieszy :D

Mam nadzieję, że Was nie znudził ten przydługi post :) Już w czwartek spotykamy się w Ustroniu na Zjeździe Zakręconych, a na mnie jeszcze jutro i pojutrze czeka w pracy kontrola wizytatora z naszego kuratorium..... Ech.... Chyba przeżyjemy....

czwartek, 27 sierpnia 2015

Wesele, ech wesele czyli post dla ludzi o mocnych nerwach...

Kiedy otrzymujemy zaproszenie na wesele w rodzinie powinny się z nim wiązać głównie pozytywne wrażenia i wspomnienia. Jednak w przypadku tego szczególnego dnia, na który dostałam zaproszenie w maju, jest całkiem inaczej. Dochodzę do wniosku, że chyba ciąży nad nami jakieś fatum. Ostrzegam, że po przeczytaniu tego posta możecie skończyć podobnie jak ja - z nerwicą i rozstrojem żołądka. Jeśli tego nie chcecie, zakończcie czytanie na wysokości obrazka - pamiątki, którą przygotowałam dla Młodych.
Wszystko zaczęło się całkiem niewinnie... W maju przyjechała do nas kuzynka z synem i jego narzeczoną, żeby zaprosić nas na wesele w sierpniu. Mieszkamy w okolicy Wrocławia, wesele w Chrzanowie - damy radę, dojedziemy autostradą A4. Dwie godzinki i jesteśmy na miejscu. Przetestowaliśmy tę trasę na początku lipca jadąc na pogrzeb dziadka Pana Młodego (mojego wujka). Obiecałam Młodym coś na pamiątkę tego wyjątkowego dnia i przygotowałam obrazek firmy SODA, który już kiedyś wpadł mi w oko.
Teraz zalecam przyjęcie czegoś na uspokojenie. Czytacie dalej na własną odpowiedzialność (żeby nie było, że nie ostrzegałam).
Jakiś tydzień przed weselem młodszy brat mojej mamy wraz z żoną miał wypadek. Stali na światłach za kilkoma samochodami i uderzył w nich tir. Gdyby jechali jakimś mniejszym autem - zginęliby na miejscu. Na szczęście impet uderzenia przyjęła maska i bagażnik, i im poza drobnymi obrażeniami, nic się nie stało. Auto - do kasacji.
W sobotę - wesele. Wyjechaliśmy z domu po 9 rano. Spokojnie dojechaliśmy na miejsce, zameldowaliśmy się w hotelu, przygotowaliśmy się i ruszyliśmy na wyprowadzanie Młodego z domu. Tam dowiedzieliśmy się, że przyszły szwagier Młodego miał rano stłuczkę i został bez samochodu. Kierowca Pary Młodej spóźnił się, ponieważ miał stłuczkę swoim prywatnym autem w drodze po odbiór auta Młodych.
Razem z pozostałymi gośćmi wsiedliśmy do autokaru i pojechaliśmy po Pannę Młodą. Pod jej domem kierowca autokaru prawie mnie zmiażdżył, próbując na mnie zamknąć boczne drzwi. Podejrzewam, że był to przypadek, ale spróbujcie uciec przed zamykającymi się drzwiami stojąc jedną nogą na schodku, a jedną na chodniku w 10 cm szpilkach. Jakoś mi się udało. Skończyło się na strachu.
Pojechaliśmy do kościoła. Na tę część imprezy spóźniło się dwóch braci - moich kuzynów, ponieważ starszy jeździł ze swoją mamą po sklepach, żeby kupić buty. Torba z tymi przygotowanymi na tę okoliczność została 200 km dalej - w domu. Tymczasem młodszy utknął w korku pod Katowicami, gdzie auto osobowe wpiło się pod tira. Obydwaj zdążyli na składanie przysięgi.
Co może się wydarzyć na sali, już na samym weselu? Już w butach na płaskim obcasie balowałam z rodzinką. W pewnym momencie - ok. 21 (młoda godzina ;)) podczas tańca poczułam jak lewa stopa "złożyła mi się" do łydki. Stwierdziłam, że to nic poważnego, posiedzę do końca tego bloku piosenek i będę bawić się dalej. Okazało się jednak, że nie mogę wyjąć stopy z buta, tak mi spuchła. Do godziny drugiej straszyłam wszystkich zapachem octu z okładu, który miałam na nodze. Wróciliśmy do hotelu i stwierdziliśmy, że teraz może być już tylko lepiej. Nawet nie spodziewaliśmy się, jak bardzo się mylimy.
W niedzielę późnym popołudniem syn mojej kolejnej kuzynki musiał wracać do Wrocławia. Zabrał ze sobą swoją babcię i narzeczoną. Trochę słabo się czuł, ale wypił coś w rodzaju Red Bulla i stwierdził, że będzie ok. Dojechali prawie do Gliwic, kiedy zasłabł i karetka zabrała go do szpitala w Gliwicach. Dziewczyny zostały na pasie awaryjnym z samochodem, a żadna z nich nie ma prawa jazdy.... To co działo się później to istne pandemonium.... Nikt z nas nie mógł prowadzić, ponieważ przy okazji poprawin już zdążyliśmy co nieco wypić. A przynajmniej ci z nas, którzy mogą prowadzić.... I co teraz??? Przez głowy przelatywało nam tysiące myśli, a czas uciekał. Na wysokości zadania stanęła w tym przypadku gliwicka Policja, która przestawiła samochód na najbliższy parking, a dziewczynom załatwiła taksówkę, żeby dojechały do szpitala. Tam dowiedziały się, że ich kierowca dostanie dwie kroplówki z elektrolitami na wzmocnienie i wypuszczą go. Dzięki pewnym cudownym ludziom, którzy nie odmówili nam pomocy, udało się załatwić nocleg, a w poniedziałek rano transport do ich samochodu, żeby mogli wrócić do domu. Dojechali.
W Chrzanowie - w poniedziałek - zostało nas tyle, że akurat zmieściliśmy się w trzech samochodach. Naszym i dwóch braci - kuzynów. My jechaliśmy sami, a bracia postanowili jechać razem, ponieważ jednemu z nich zdarzało się, że gasł samochód. Podejrzewali problem z czujnikiem. My dojechaliśmy prawie do Opola, kiedy postanowiliśmy zatrzymać się na parkingu. Zadzwoniliśmy do pozostałych i dowiedzieliśmy się, że utknęli w Chrzanowie, bo auto znów odmówiło posłuszeństwa i czekali na część i znajomego mechanika z Oświęcimia. Ruszyliśmy w dalszą drogę. Przed naszym zjazdem z autostrady - na Brzeg i Nysę - utknęliśmy w korku między ciężarówkami. Czuliśmy się już trochę rozluźnieni, już prawie w domu, kiedy................ TRACHHHHH....................... Rozerwało nam chłodnicę.............. Szczęśliwie zjechaliśmy na pas awaryjny, i ostatnie 500 metrów do zjazdu, a potem do bramek tato i brat pchali auto, którym kierowała mama, a ja wraz z koleżanką brata maszerowałyśmy rowami, bo bałyśmy się iść pasem awaryjnym. Mina pani na bramkach - bezcenna ;) Stanęliśmy na stacji benzynowej, gdzie po nas - dziewczyny - przyjechał kolega brata, a kolega mojego taty razem z nim i bratem doholowali nasz samochód pod dom.
Mało??? Bracia - kuzyni wymienili zepsutą część i ruszyli w drogę. Na autostradzie, między Gliwicami i Wrocławiem, auto znów odmówiło posłuszeństwa i nie dało się namówić do dalszej podróży. 10 osób siedziało w rowach przy autostradzie i czekało na lawetę. Laweta miała dojechać w ciągu 40 minut, ale po drodze jeszcze dwa wypadki i korki..... Ech..... Wyjechali z Chrzanowa wczesnym popołudniem, a do domu dotarli przed północą..............
Jeśli wytrzymaliście do tego momentu, gratuluję mocnych nerwów. Podejrzewam, że my sami za jakiś czas będziemy się z tego wszystkiego śmiać, ale na razie daleko nam do tego.
Osiwieję........................ Na szczęście są jeszcze farby do włosów... ;)

piątek, 8 maja 2015

Postanowienia noworoczne...?

Ech... Moim postanowieniem noworocznym było częstsze "odwiedzanie" swojego własnego bloga. I jak to z postanowieniami bywa...? No cóż.... Okazuje się, że mamy już maj, a ja nie pokazywałam się tutaj ponad rok. Przez ten czas działo się wiele rzeczy. Tych dobrych, ale i również złych. Jeśli chodzi o robótki to nie próżnowałam, nawet spróbowałam kilku nowych technik :) Teraz pewnie będę Was zanudzać postami odrobinę archiwalnymi ponieważ przydałoby się nadrobić trochę zaległości ;)
W zeszłym roku, na przełomie lipca i sierpnia spróbowałam haftu na podstawie przerobionego zdjęcia. Poproszono mnie o metryczkę na bazie foteczki dzieciątka.
Oryginał wygląda tak:

Tak wyglądał wyszyty:

Później otrzymałam jeszcze jedno zdjęcie od koleżanki z prośbą o wyszycie go do końca kwietnia 2015 r. Miał być prezentem dla znajomej mojej koleżanki.
Oryginał:
Wyrobiłam się w terminie i dama prezentuje się tak: